شمارهٔ ۱۷۱ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
موسم جوش گل و نسترن است
لاله تریاکی سیر چمن است
شوخ چشم است ز بس نرگس باغ
غنچه در پردهٔ صد پیرهن است
سوسن از قشقهٔ زرین در باغ
بت خنجر به کف برهمن است
غنچه سرمست می رنگ گل است
سنبل آشفتهٔ بوی سمن است
طوطی هند شکرافشانی است
بسکه جویای تو شیرین سخن است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر درباره‌ی زیبایی و تازگی فصل بهار و گل‌هاست. در این فصل، گل‌ها مانند لاله و نسترن شکوفا می‌شوند و زیبایی باغ را دوچندان می‌کنند. شاعر به زیبایی و معصومیت گل‌ها، مانند نرگس و سوسن، اشاره می‌کند و تأکید دارد که این گل‌ها هر کدام جذابیتی خاص دارند و بویی خوش و رنگی شگفت‌انگیز دارند. همچنین به طوطی‌ای اشاره می‌شود که مظهر زیبایی و شوق به عشق است و به سخنان شیرین و دلنشین می‌پردازد. به طور کلی، شعر تجلی زیبایی و عشق در طبیعت را توصیف می‌کند.