شمارهٔ ۱۷۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف عشق و آتش آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید در هر گام از مسیر عشق، آتش وجود دارد و واکنش‌های گرم نسبت به آن نشان می‌دهد. او به زیبایی چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید نگاهش همانند آتش است که دلش را می‌سوزاند. همچنین، عشق را همچون گوهری در دل انسان می‌داند و تأکید می‌کند که او پر از عشق است و زندگی‌اش به مانند شمعی در محفل، با شعله‌های آتش عشق می‌سوزد.