شمارهٔ ۲۲۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حال و احوال دل و اندیشه انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر دل، بازتابی از اندیشه‌های درونی است و مانند شیشه‌ای که همیشه رنگ و بویی تازه دارد، احساسات و افکار نیز دائماً در حال تغییرند. همچنین به ناپایداری عمر اشاره می‌کند و این‌که هر نفسی که می‌گذرد، فرصتی را از ما می‌گیرد. شاعر از آزار دیگران خودداری کردن را توصیه می‌کند و می‌گوید که جانش مانند شیر در سینه‌اش قوی و پرشور است. در نهایت به کسانی که در پی شناخت حال او هستند می‌گوید که بدانند او عاشق دردمندی است که غم را در دل دارد.