شمارهٔ ۲۳۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای دل شاعر و وضعیت جامعه می‌پردازد. شاعر به تصویر کشیدن دلتنگی و غم و اندوه می‌پردازد که از صیدگاه دل و عشق ناشی می‌شود. او به نحوی از فروریختن روزگار و نابرابری‌های زندگی سخن می‌گوید و به آثار ناامیدی و غم که بر قلب‌ها نشسته اشاره می‌کند. همچنین، به زیبایی و جذابیت فردی خاص اشاره می‌شود که دل‌های بسیاری را شیدا کرده، در حالی که غبار و درد و رنج نیز در این مسیر وجود دارد. شاعر در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که دیگر از خاک و غبار زندگی جستجو نکند، چرا که بسیاری از افراد بزرگ و صاحب‌نام دچار مصیبت و رنج شده‌اند.