شمارهٔ ۲۳۶ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در توبه کوش، توبه حصار سلامت است
سیلاب خرمن گنه اشک ندامت است
از شب توان گرفت مکافات روز را
روزی که نیست شب ز پی او قیامت است
صبر گرانرکاب دهد نفس را شکست
نصرت همیشه در قدم استقامت است
سرو سهی است سایهٔ بالای او، ولی
بر خاک ره فتادهٔ آن سرو قامت است
از سرزنش زیاده شود غفلت عوام
بالین خواب خلق ز سنگ ملامت است
بی رخصت رقیب به وصلش نمی رسم
چون دیدن بهشت که بعد از قیامت است
جویا ز جور نفس اگر خواهی ایمنی
از خود بپوش چشم که حصن سلامت است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت توبه و بازگشت به خدا اشاره دارد و به مزایای توبه به عنوان یک حصار حفاظتی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اشک ندامت جبران کارهای ناپسند است و از شب می‌توان به روزی بهتر رسید. صبر و استقامت راه موفقیت و نصرت را هموار می‌کند. همچنین به ظواهر دنیا و غفلت عوام اشاره شده و بیان می‌شود که برای رسیدن به وصال الهی باید از وسوسه‌های نفس دوری کرد. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که برای حفظ سلامتی و ایمنی، چشم خود را بر رفتارهای ناپسند ببندیم و به خود توجه کنیم.