شمارهٔ ۲۷۴ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
این ماه چارده که ترا در برابر است
حقا که پیش روی تو نادر برابر است
افشای عیب خود نکنی روبروی خلق
چون معصیت کنی که خدا در برابر است؟
آیینه خانه ای است جهان موسم بهار
هر سو که نگریم هوا در برابر است
ای حق طلب ز دامن حیدر مدار دست
آیینهٔ خدای نما در برابر است
آن دولتی که در طلبش عمرها گذشت
جویا هزار شکر مرا در برابر است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این چند بیت شعر، شاعر به توصیف یک ماه زیبا و نادر می‌پردازد که در برابر انسان قرار دارد. او به این نکته اشاره می‌کند که عیب‌های خود را در ملا عام افشا نکند، چرا که خدا همیشه در برابر اوست و او را می‌بیند. دنیا شبیه یک آیینه است که زیبایی‌ها و نورها را به نمایش می‌گذارد و در هر طرف، چیزی در برابر چشم انسان قرار دارد. شاعر از حق جویی ز حیدر درخواست می‌کند و می‌گوید که در طلب حقیقت و زیبایی، سرانجام شکرگزاری خواهد کرد.