شمارهٔ ۲۸۳ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خوش است بوسه بر آن لعل خط دمیده خوش است
بلی حلاوت شفتالوی رسیده خوش است
پیام لاله پی منع گریه ام این بود
که اشک سوخته بر خون دل چکیده خوش است
عجب که دل پی آرام مضطرب باشد
در اضطراب چو سیماب آرمیده خوش است
منال از غم پیری که چون کمان جویا
به برکشیدن او با قد خمیده خوش است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی های عشق و لحظات خوش اشاره دارد. شاعر به بوسه‌ای که بر لبان معشوق می‌زند و مزه شیرین هلو اشاره می‌کند. همچنین پیامی از گل لاله دریافت می‌کند که گریه کردن بر دل سوخته او خوش است. شاعر با اشاره به اضطراب دل و آرامش آن در تنش‌های زندگی، بیان می‌کند که نباید از غم پیری گله کرد؛ چرا که زیبایی‌ها و لحظات خوب زندگی ارزشمندند، حتی اگر در حالتی خمیده باشند.