شمارهٔ ۲۹۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در دیاری که عشق را یاد گرفته بودم، دل و روح من دچار سوختگی بودند. مانند شمعی که نورش را از روزن می‌پراکند، چهره‌ات به خاطر حیا و احساسات شدید، درخشان شده بود. پس از مدتی که مانند موجی در راه ابر بهار گذر کردی، مژه‌هایم از دلتنگی پر از اشک شده بود. وقتی از عشق صحبت کردم، راز درونم شکفت و حس می‌کردم که زخم دلم، از عمق نفس‌هایم به هم دوخته شده است.