شمارهٔ ۳۰۳ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آرام تو نشانهٔ هواداران دل است
تعبیرخوابهای تو بیداری دل است
صبح است ای فلک به هراس از خدنگ آه
اندیشه کن که وقت کمانداری دل است
بدرد عشق ره نبرد کس به گنج وصل
یعنی کلید او به کف زاری دل است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به آرامش و عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که آرامش نشانه‌ای از عشق واقعی است و خواب‌های عاشقانه، نشانه‌ای از بیداری دل هستند. همچنین، صبحی را توصیف می‌کند که با ترس از تیر پرتابی آغاز می‌شود و بر ضرورت مراقبت در عشق تأکید دارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که هیچ‌کس بدون درد و رنج نمی‌تواند به گنج عشق دست یابد و کلید دستیابی به عشق در دلی پر از زاری و عشق نهفته است.