شمارهٔ ۳۴۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوعاتی مانند نعمت‌ها و روزی‌های الهی، عشق، وابستگی و توکل می‌پردازد. شاعر می‌گوید هر کس به اندازه‌ای که در خانه‌اش دارد، از نعمت‌ها بهره‌مند است و هر قطره از رحمت الهی به دانه‌ای از رزق تبدیل می‌شود. همچنین، صحبت از شور و شوق در عشق و وابستگی به محبوب دارد و می‌گوید که بدون معشوق، دلش پر از التهاب و دلتنگی است. او توصیه می‌کند که از غم و اندوه دوری کنیم و به توکل به خداوند مبادرت کنیم، زیرا هر درد و دندان کلید خوشبختی است. در نهایت، به زیبایی معشوق و جاذبه‌اش اشاره می‌کند و حسرت مجنون را به یاد می‌آورد. شاعر در فضایی از عشق و reverence به محبوبش، دعا می‌کند که همیشه در یاد او باشد.