شمارهٔ ۳۵۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوق می‌پردازد. او از "چشم دل" برای دیدن حسن و زیبایی معشوق دعوت می‌کند و می‌گوید که این زیبایی در هر گوشه انجمن و در طبیعت خود را نشان می‌دهد. معشوق به قدری زیباست که حتی نمیتوان او را با گل مقایسه کرد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که این زیبایی در زیبایی‌های دیگر همچون ماه و خورشید هم جلوه‌گر است و باعث می‌شود که عالمان و مستمندان به عشق او دچار شگفتی و حیرت شوند. در نهایت، او به این نکته اشاره دارد که شوق و عشق عاشقان به معشوق به خاطر اعتبار و عظمت زیبایی اوست.