شمارهٔ ۳۸۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر نگرانی و ترس خود را از زیبایی و جذابیت محبوبش ابراز می‌کند. او از این می‌ترسد که دل‌آزاری این زیبایی به او آسیب برساند و همچون شمعی که از حرارت خود دود می‌کند، او نیز تحت تأثیر زیبایی محبوبش قرار گیرد. همچنین، شاعر به آسیب‌هایی که از عشق و زیبایی محبوبش بر او وارد می‌شود، اشاره می‌کند و ناتوانی خود در مقاومت در برابر این جذابیت را بیان می‌کند.