شمارهٔ ۴۱۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به حس حیرت و شگفتی خود از رفتار و زیبایی عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که این عشق به قدری لطیف و جذاب است که می‌تواند رنگ صورتش را به راحتی تحت تأثیر قرار دهد. در این شب، ساقی در ارائه شراب کوتاهی می‌کند، ولی او از رفتن خود می‌ترسد و می‌داند که این احساس به جایی ختم خواهد شد. لعل (شراب) به قدری زیبا و دلربا است که می‌توان آن را از چشمان خود بیرون کرد. نسیم و روح الهی در این لحظه قدرت شگفت‌انگیزی دارند و از تربت او، خاکی به دامانش می‌رسد. شخصی که به دنبال آزادی از وابستگی‌هاست، مانند مسیح، به موفقیت و کامیابی می‌رسد.