شمارهٔ ۴۰۹ جویای تبریزی

نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارد

اگر بر آسمان رفته است چشمی بر زمین دارد

زسودای تو بر لب هر که آه آتشین دارد

به رنگ شمع محفل گریه ها در آستین دارد

مباش از چرب نرمیهای خصم کینه جو ایمن

که خنجر چین همواری زجوهر بر جبین دارد

خسیسانند در بند فریب لذت دنیا

بلی دام گرفتاری مگس از انگبین دارد

عجب نبود گر از ننگم فرو رفته است در خاتم

بسی شرمندگی نام من از روی نگین دارد

زگردش های او بر اهل عالم حال می گردد

ادای نرگس نازآفرینش آفرین دارد

به جز ایثار مال از پادشاهان خوش نما نبود

وگرنه از جواهر کوه هم چندین دفین دارد

بود ایمن اگر هر روز از طاق فلک افتد

چو خورشید برین آن کس که چشمی بر زمین دارد

شهید آرزوی لعل آن لب در لحد باشد

سلیمانی که پنداری زمین زیر نگین دارد

فلک را نیست از یکرنگی من آگهی جویا

مرا دارد غمین هر جا دلی اندوهگین دارد