شمارهٔ ۵۲۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها، شاعر به اهمیت وجود نفس و حیات انسان اشاره می‌کند و می‌گوید تا وقتی نفس وجود دارد، بدن مانند ستونی است که خیمه آن را نگه می‌دارد. اما اگر هوای دل مختل شود، زندگی بی‌سامان خواهد بود. در ادامه، شاعر از اضطراب و بی‌قراری دل در فقدان کسانی به نام کامران بیگ و ملک سلطان سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که هیچ انسانی از این فراق رنج نبرد.