شمارهٔ ۵۸۶ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد
به رنگ شمع محفل شعله مغز استخوان باشد
شرف دارد بر آهوی حرم صدبار آن صیدی
که غلطیده به خون از تیر آن ابرو کمان باشد
دمی خالی نباشد از خیالش دیده ام جویا
در این آیینه دلیم عکس چون جوهر نهان باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به احساس عمیق خود از دوری و عشق می‌پردازد. او درد و آتش درونی خود را تشبیه به خاک خارا می‌کند و شعله‌ای در وجودش حس می‌کند. او بر این باور است که صید عشق، حتی اگر در خون خود غلطیده باشد، از صید حرم با وقارتر است. همچنین، او هرگز از یاد معشوق غافل نیست و در دلش تصاویری از او جا دارد که همواره در آینه دلش منعکس می‌شود. این شعر نمایانگر عشق، فراق و زیبایی‌های درونی است.