شمارهٔ ۵۸۴ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از دوری محبوبش غمگین است و دلش پر از درد و آتش است. او بیان می‌کند که نفسش مثل ناله‌ای در گلو مانده و عمرش را بی‌هدف سپری کرده است. شاعر به این نکته اشاره دارد که اگر گنجی درونش بود، آن را در زیر دیوارها پنهان کرده است. همچنین او به رحمت الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر بار که تکرار طلب بخشش می‌کند، دریایی از رحمت در نظرش می‌آید. در نهایت، او به پیروی از احساس شرم از گناه و توبه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که توبه حقیقی نیازی به ذکر استغفار ندارد.