شمارهٔ ۶۷۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شکایت و نارضایتی شاعر از عشق و درد آن پرداخته است. شاعر به کنایه می‌گوید که در حالی که معشوق لبخند و زیبایی را به دیگران بخشیده، او تنها دل خسته و اشک‌هایش را دریافت کرده است. شاعر به زخم دل و سختی‌هایی که از عشق و احساسات ناشی شده اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق به شدت او را گرفتار کرده است. در نهایت، شاعر با وجود این همه درد و رنج، به زیبایی معشوق و جذابیت او اشاره دارد و نشان می‌دهد که عشق همچنان برای او مهم و ارزشمند است.