شمارهٔ ۶۸۱ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. دل عاشق از اشک‌های خونین غرق می‌شود و غم و اندوه او در دشت از غبار سرشار است. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او نظر رحمت کند، چرا که دل او مانند گل لاله در آتش است. او معتقد است که در این راه سخت، طبیعی است که انسان با موانع و راهزنان مواجه شود. عشق و جنون او در حرم معشوق به اوج می‌رسد و اشک و آه او به خاطر عشق به او دائم در تغییر است. همچنین شاعر به ذکر بزم و فیض معشوق می‌پردازد و می‌گوید که هر کس در این بزم جستجو کند، به دانش و هنر دست خواهد یافت.