شمارهٔ ۹۰۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از شدت شوق و اشتیاق خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که احساساتش هر لحظه بیشتر می‌شود و تپش‌های دلش این شوق را بیشتر شعله‌ور می‌کند. همچنین، او بادی که از سوی آسمان می‌وزد را بی‌اهمیت می‌داند و معتقد است که آتش اشتیاقش آنقدر بزرگ است که همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد.