شمارهٔ ۹۱۰ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن (مقتضب مثمن مطوی مقطوع)
از وصال مایوس است این دلی که من دارم
او بهشت و طاووس است این دلی که من دارم
قرمزی گل رویی برده صبر و آرامم
در فرنگ محبوس است این دلی که من دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از ناامیدی خود در دستیابی به وصال معشوق می‌گوید و دلی را توصیف می‌کند که بهشت و زیبایی‌های او را در خود دارد. همچنین، حس درد و رنج ناشی از فراق موردعشق را بیان می‌کند و می‌فرماید که دلش در غربت و دوری از معشوق محصور است.