شمارهٔ ۹۱۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن به نکته‌ای اشاره می‌شود که افراد متظاهر به زهد و دینداری، بیشتر به خودخواهی و نخوت می‌پردازند. شاعر از شنونده می‌خواهد که به جای فریب خوردن از ظاهر و زهد ایجابی، به درون خود توجه کند و از لذات زندگی بهره‌مند شود. همچنین اشاره‌ای به تقدیر و سرنوشت می‌شود که اگر شخصی به دنبال دانستن آن باشد، ممکن است تلاش‌هایش ناچیز و کم‌اثر به نظر برسند. در نهایت، این اشعار به اهمیت تلاش و خودشناسی اشاره دارند.