شمارهٔ ۵۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بی‌فایده بودن attachment به دنیا و زندگی مادی اشاره می‌کند. او می‌گوید که انسان نباید به باغ و مسکن خود دل ببندد، زیرا در نهایت، سرنوشت همه مرگ است. فنا و زوال، ویژگی‌های طبیعی هستی ماست و آمدن ما به دنیا خود نشانه‌ای از رفتن و زوال است. بنابراین، بهتر است به چیزهای عمیق‌تری فکر کنیم تا به دنیا و مادیات.