شمارهٔ ۵۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان احساسات عاشقانه و جدایی از دنیا می‌پردازند. شاعر می‌گوید که دل مسرور از عشق، اگر در سینه باقی بماند، مجبور است در قید جسم خاکی زندگی کند. او از وضعیت ناچاری پرسش می‌کند که تا کی باید در این قید و بند باشد و به نوعی، به تنگنا و درد جدایی اشاره دارد.