شمارهٔ ۱۱۰ - و قال ایضاً کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قصاید / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بخشید خواجه دوش مرا اسب خاص خویش
و انصاف این بود همه از طبع مکرمش
و ربا ورم نداری آنک برو ببین
اسبیست تنگ بسته و لیکن بر آخورش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، خواجه دوش شاعر را به عنوان اسب خاص خود می‌داند و تأکید می‌کند که این امر ناشی از نیکی و طبع بلند اوست. همچنین اشاره دارد که این اسب با وجود تنگی و محدودیت‌هایی که دارد، هنوز در آخور خود می‌درخشد و زیباست.