شمارهٔ ۱۲۶ - وله ایضاً کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز مزدقانی باور کنم اگر گوید
که من بخانۀ خود می خورم طعام حلال
نه آنکه مال حلالست مزدقانی را
کدام مال که او دارد و کدام حلال؟
ولی ز ممسکی آنگاه نان خویش خورد
کز اضطرار مر او را بود حرام حلال
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به انتقاد از مزدقانی و باورهای او می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که مزدقانی ادعا می‌کند که در خانه‌اش غذای حلال می‌خورد، در حالی که به واقع مال او حلال نیست. او اشاره می‌کند که مزدقانی از کجا می‌تواند ادعای حلال بودن داشته باشد و تنها در شرایط اضطراری است که ممکن است نان خود را بخورد، که در آن صورت، حرام به حلال تبدیل می‌شود. به طور کلی، این متن به تناقضات و نفاق‌های مزدقانی اشاره دارد.