شمارهٔ ۱۸۳ - وله ایضاً کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قصاید / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ما ترا حرمتی اگر داریم
نه ز اندیشه‌ای‌ست یا بیمی
یا اگر خود تو گنج قارونی
از تو داریم چشم بر سیمی
ما خود از روی مردمی خواهیم
که ترا می‌کنیم تعظیمی
همه ریشت به کون سگ گفتیم
چون تو در خشم می‌شوی نیمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بیان احترامی که به شخصی می‌گذارد می‌پردازد. او می‌گوید که این احترام نه به خاطر ترس یا پیش‌داوری است، بلکه به دلیل ارزش انسانی و شخصیت اوست. شاعر تأکید می‌کند که او و دیگران به خاطر محبت و احترام نسبت به شخصیت آن شخص، به او تعظیم می‌کنند و حتی به خاطر خشم او نگران هستند. به نوعی، این شعر نشان‌دهنده تقدیر و احترام عمیق به انسانیت و ویژگی‌های مثبت کسی است.