شمارهٔ ۱۸۶ - وله ایضاً کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی است که خواجه (افراد مرفه) هرگز به تنهایی نان نخورده و همواره در کنار دیگران و مهمان‌ها زندگی کرده است. او نه تنها نان نمی‌خورد، بلکه زندگی‌اش وابسته به مهمانی و اطرافیانش است. به نوعی می‌توان گفت که او از خود نان و زندگی‌اش را نمی‌چشد، بلکه به تکیه بر دیگران و مهمانی‌ها وابسته است.