شمارهٔ ۶۹ - ایضاً له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق به معشوق است. شاعر از نور و روشنی که از محبوبش می‌گیرد صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین آن نور باشد. او به تلاش خود برای رسیدن به محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با همه قوا و همت خود، به او نرسیده است. علاقه و ارادت او به معشوق از خواسته‌هایش فراتر می‌رود و در هر حالتی، او در پی دیدار محبوبش است. شاعر حسرت نداشتن شایستگی و توانایی برای خدمت به معشوق را بیان می‌کند و نشان می‌دهد که محبت او باعث شده است که تمامی اشیاء دیگر برایش بی‌معنا شوند. در نهایت، او به نوعی از ناامیدی و کمبود در دسترسی به محبوب خود اشاره دارد و به ناپایداری شرایط زندگی و احساساتش می‌پردازد.