شمارهٔ ۱۰۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که از سوی محبوبش متحمل می‌شود. شاعر از محبوبش می‌خواهد که بیشتر از این بر او ستم نکند و می‌گوید که لب‌هایش به دل او درد می‌زند و این عذاب روحی را تحمل نمی‌کند. او به زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند از درد هستی خود سیر شود. در نهایت، شاعر به صبر اشاره می‌کند و می‌گوید که آینده را باید با صبر تماشا کرد، چرا که اوضاع دنیا همیشه یکسان نمی‌ماند و روزهای خوش و بد در نوبت هستند. در نهایت، امیدی به وصال معشوق دارد، اما همزمان از دردهای درونی‌اش نیز می‌گوید.