شمارهٔ ۱۲۰ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی و تنهایی خود در زندگی سخن می‌گوید. او به این حقیقت اشاره می‌کند که حتی در لحظات شاد زندگی، احساس خوشحالی نمی‌کند و به نوعی پذیرای غم و قناعت است. شاعر به فقدان همراه و دوست در عالم اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه ممکن است از نعمت‌های دنیا بی‌بهره باشد، اما غم و رنج را همچنان احساس می‌کند. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر زندگی شیرین نباشد، از درد و رنج هم نمی‌تواند فرار کند و به طعنه می‌گوید که در برابر مشکلات، زندگی‌اش یک لحظه هم شاداب نیست.