شمارهٔ ۱۵۰ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از معشوق می‌خواهد که از دل‌ها جفا نکند و از سوزاندن دل‌ها پرهیز کند. او به احساسات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشقش به معشوق چون شعله‌ای است که در دلش روشن شده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که کمی لطف نشان دهد و یاد بگیرد که چگونه عشق و مهربانی را هم بیاموزد، نه فقط جفا و بی‌وفایی. او همچنین به زشتی‌هایی که عشقش بر او وارد کرده اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که از خود یک سال نو و نوری بر دل او بیاورد.