شمارهٔ ۱۵۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوقی است که شاعر به توصیف او پرداخته است. شاعر نگران است که زیبایی معشوق به حدی باشد که زبانش را بند آورد و نتواند از او تعریف کند. او به زیبایی چهره، قد و لب‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این زیبایی به اندازه‌ای فتن انگیز است که دل‌ها را می‌رباید. معشوق با حرکاتش دل‌ها را می‌شکافد و شاعر احساس می‌کند که در زلف‌های او گم شده است. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که زیبایی و لطافت معشوق و زلف‌های او او را به اسارت کشانده و او را در بند خود نگه داشته است.