شمارهٔ ۲۸ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره غم و درد عشق صحبت می‌کند. شاعر به شخص موردعلاقه‌اش می‌گوید که او هیچ دلیلی برای دلداری دادن ندارد و فقط باعث رنجش او می‌شود. چشم‌های معشوق او را به شدت عذاب می‌دهند و از درد او هیچ آرامشی حاصل نمی‌شود. شاعر بیان می‌کند که عشق و عاشق معمولاً در وضعیت‌های سختی قرار دارند و او نیز از دلشوره و بی‌صبری رنج می‌برد. او به معشوقش می‌گوید که نمی‌خواهد غم او را حس کند و معتقد است که اعتماد و دل‌سوزی او بی‌فایده است. در نهایت، از او می‌خواهد که به جای ادامه این وضعیت، از او فاصله بگیرد، چرا که نتیجه‌ای جز سیاهی و ناراحتی نخواهد داشت.