شمارهٔ ۳۱ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با حسرت از جدایی دلبرش صحبت می‌کند. او از صبحگاه که دلبر رفته، غم و شادی را تجربه کرده و به یاد عهدهای شب گذشته، احساس می‌کند که همه آن‌ها بر باد رفته است. دلبر به او می‌گوید که میهمانش است، اما بعد از مدتی از او جدا می‌شود. شاعر مانند خاکستر و باد، در آتش هجر می‌سوزد و روزهایش به شب تبدیل می‌شود. او از درد در دل و نبود عدالت در دنیا شکایت می‌کند و می‌خواهد که جانش همراه دلبرش باشد، اما این امکان‌پذیر نیست. در نهایت، او به مرگ و فقدان محبت اشاره می‌کند.