شمارهٔ ۷۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود نسبت به محبوبش سخن می‌گوید. او انتظار سفر محبوب را می‌کشد و می‌داند که با رفتن او، حالش خراب‌تر خواهد شد. دلش به خاطر دوری از محبوب خونین شده و از غم او رنج می‌برد. عشقش پنهان است، اما در شهر همه جا درباره‌اش صحبت می‌شود. شاعر به یاد می‌آورد روزهایی را که بدون دیدن محبوبش اشک می‌ریخته و شب‌ها در اندیشه او، چشمانش پر از اشک می‌شود. او نمی‌داند بی‌وجود محبوبش چه بر سرش خواهد آمد و حس می‌کند که جانش به لب رسیده، اما همچنان منتظر بازگشت یار است.