شمارهٔ ۹۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق عشق و اندوه شاعر است. شاعر از زندگی بی عشق معشوقش سخن می‌گوید و می‌گوید که بدون او هیچ چیز معنی ندارد. او در حسرتی همیشگی به سر می‌برد و می‌گوید که رنج دوری از معشوق قابل شمارش نیست. شاعر به زیبایی لحظات وصال و پشیمانی از زندگی بدون او را توصیف می‌کند و به صراحت احساس دل‌تنگی و ناامیدی‌اش را ابراز می‌کند. در نهایت، او از معشوقش می‌خواهد که به او جفا نکند، زیرا درد دلش بیش از آن است که بتواند تحمل کند.