شمارهٔ ۹۹ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با حسرت و زیبایی‌هایی که در چشم و لب محبوب تجلی یافته، آغاز می‌شود. شاعر از اثر دل‌انگیز محبوب سخن می‌گوید و لذتی که از وجود او می‌برد را توصیف می‌کند. در ادامه، بهار و خوشی‌ها را به یاد می‌آورد و به غفلت‌هایی که در زندگی وجود دارد، اشاره می‌کند. شاعر نگران گذر زمان و بی‌توجهی مردم به لحظات خوش زندگی است و از درد و رنج عاشقان سخن می‌گوید. در نهایت، دعوتی به جشن و دل‌افزایی با یاد از بزم خسرو و دور کردن چشم بد از آن دوران خوش دارد.