شمارهٔ ۲۰۷ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به یادآوری سرور و مقام بالای خود می‌پردازد و از رها کردن آن یاد می‌کند. او اشاره می‌کند که هر کسی نمی‌تواند همانند او به مقام و مرتبه دست یابد و حتی اگر در آسمان ماه و خورشید باشند، باز هم ستاره‌های دیگری وجود دارند. همچنین به این نکته تأکید می‌کند که در محیط او افراد زیادی هستند که مقام‌های بالا دارند و او نیز در مقایسه با دیگران از ارزش و استعداد بالایی برخوردار است. شاعر به مشکلات و سختی‌هایی که در زندگی‌اش تجربه کرده اشاره می‌کند و این وضعیت را به دیگری ربط می‌دهد.