شمارهٔ ۲۱۲ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان موضوعاتی همچون بخل، نیاز و گرسنگی می‌پردازد. شاعر به یادآوری می‌آورد که افرادی که بخل می‌ورزند، حتی از تأمین نان یک گرسنه نیز دریغ می‌کنند. او به طعنه می‌گوید کسانی که بر سفره او نشسته‌اند، از فراوانی غذا نفعی نمی‌برند و در حقیقت هر کسی که از او نان بخواهد، ممکن است با یأس و ناامیدی مواجه شود. در ادامه، به تاریکی‌هایی مانند مرگ و خطرات راه اشاره می‌کند و می‌گوید که در چنین شرایطی، اغلب افراد از رنج دیگران غافلند. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که زندگی و فرصت‌های موجود می‌تواند توسط خود انسان به تباهی برود، و او به کسانی که ارزش نعمت‌ها را نمی‌دانند، انتقاد می‌کند.