شمارهٔ ۲۴۴ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بزرگواری و لطف معشوق سخن می‌گوید و به تعبیر می‌آورد که برای خدمت به او تلاش کرده و هنرهای مختلفی را پرورش داده است. شاعر همچنین به لطافت سخنانی اشاره دارد که به نوعی از روحش نشأت گرفته و با عواطف عمیقش به آن‌ها اهمیت داده است. در پایان، از معشوق می‌خواهد که او را از خطرات و مشکلات زندگی حفظ کند، چرا که در سایه‌ی محبت او را پرورش داده است.