شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای بزرگی که کرامند بود گر بمثل
مدح اخلاق تو بر چشم خرد بنویسم
خطکی هست مرا گرچه چنان نیکو نیست
که بدان هر چه مرا رای بود بنویسم
این چنین خط که تو از بهر رهی بنوشتی
نیست حاجت بدبیران تو، خود بنویسم
خط که بنویسی و ازوی نبود حاصل هیچ
من بدین مفلسی از بهر تو صد بنویسم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در اینجا به بزرگ‌مردی که دارای ویژگی‌های برجسته اخلاقی است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر بخواهد در مورد فضایل او بنویسد، با وجود نیکو بودن خود خط، باز هم نمی‌تواند به خوبی فضایل او را نقل کند. او از این می‌گوید که نوشتن در مورد این بزرگ‌مرد هرچند سخت است، اما از روی محبت و ارادت حاضر است هزاران بار برای او بنویسد، حتی اگر نوشتن او چندان نتیجه‌ای نداشته باشد. در این متن، تحسین و ارادت عمیق شاعر به شخصیت بزرگ و اخلاق نیکو مورد تأکید قرار گرفته است.