شمارهٔ ۲۴۷ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ستایش حکیم مجدالدین می‌پردازد و او را بهترین شخص زمانه‌اش می‌داند. او از نعمت سلامتی که از حکیم گرفته، سپاسگزاری می‌کند و می‌گوید که هرگز تقصیری در درمانش نداشته است. شاعر همچنین به ارزش وجودی حکیم اشاره کرده و او را همچون نگهبانی می‌داند که جانش را از چنگ علت‌ها نجات داده است. او از خودش می‌پرسد چه خدمتی می‌تواند در برابر کسی انجام دهد که بعد از خداوند، منبع حیات اوست. در نهایت، سپاسگزاری و ارادتش را به حکیم ابراز می‌کند.