شمارهٔ ۲۸ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و دردی از فراق معشوق است. شاعر از معشوق خود به عنوان شخصیتی نورانی و شریف یاد می‌کند که در زندگی‌اش بسیار تاثیرگذار بوده و آرزوی نزدیک شدن و خدمت به او را در دل دارد. او به شدت از روزهای دوری و فراق رنج می‌برد و این جدایی را به شب تاریک و زندگی‌ای پر از عذاب تشبیه می‌کند. هر شب، شاعر در آمال خود، چشمانش از خواب و لبش از یاد کردن معشوق پر است. او از بی‌خبری از زمان و تهمت‌هایی که به جانش وارد می‌شود سخن می‌گوید و بر این باور است که بدون حضور معشوق، زندگی برایش تلخی و عذابی است. در نهایت، با وجود خطاهایی که در راه خدمت به معشوق دارد، امید دارد که دعاهایش در پنج وقت به او کمک کند.