شمارهٔ ۲۹ - اضآ له کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که قمّهٔ گردون
زیر بار جلال او پستست
عیسیی مضمرست در هر باد
که ز درگاه امر او جسته‌ست
بر بساط کمال لم یزلش
گرد نقص حدوث ننشسته‌ست
ناوک قهر او به نوک فنا
گردگاه وجودها خسته‌ست
که شفای دل شکستۀ من
در لقای مبارکت بسته‌ست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عظمت خداوند و مقام بلند او اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تمامی کائنات تحت قدرت و جلال خداوند قرار دارند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که در هر نسیم و بادی، عیسی به عنوان نماد حیات و نجات وجود دارد. خداوند به صورت بی‌نقصی و همیشگی در کمال خود باقی‌مانده و هیچ نقصی در او وجود ندارد. سرانجام، شاعر از خداوند می‌خواهد که شفای دل شکسته‌اش را در نزدیکیش بیابد.