شمارهٔ ۳۲۲ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساساتی است که شاعر درباره بیان نکردن اندیشه‌ها و احساسات خود تجربه می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود تفکر و سخن‌های خوب در درونش، نمی‌تواند آن‌ها را بیان کند، زیرا قدرت و همت کافی را ندارد. همچنین، به نوعی از ناچاری و عدم ارتباط با دیگران اشاره دارد و از انزوا و سکوت طوطی‌ها و بلبل‌ها سخن می‌گوید که در نهایت به خودخواهی و سودجویی منجر می‌شود. شاعر در نهایت، تضادی را میان دلتنگی برای روابط عمیق و واقعیت‌های‌ دنیا می‌یابد.