شمارهٔ ۳۶ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمثیلی از چنار میان تهی اشاره می‌کند که به نظر می‌رسد از بیرون بسیار بزرگ و زیبا است، اما درونش خالی است. شاعر به نوعی به انتقاد از افرادی می‌پردازد که ظاهری زیبا و بزرگ دارند، اما از درون تهی و فاقد محتوا هستند. این تمثیل نشان‌دهنده حرص و طمع انسان‌هاست که باعث می‌شود به ظواهر اهمیت بدهند و از معنی واقعی زندگی غافل شوند.