شمارهٔ ۸۷ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش بزرگی می‌پردازد که در عالم کرم و دهش بی‌نظیر است. شاعر از نداشتن توفیق در برآورده شدن خواسته‌هایش گله‌مند است و بیان می‌کند که هیچ‌کس به خوبی و عظمت خواجه‌اش نمی‌تواند گوش دهد. او اشاره می‌کند که سخنانش مانند آب زلال هستند، اما ارزش نیافته‌اند. همچنین از خادمش هم عذرخواهی می‌کند، زیرا او به رغم تلاش‌هایش نتوانسته به خواسته‌های او پاسخ دهد. در نهایت، شاعر از عدم اجازه برای وداع ناراحت است و به وضعیت ناامیدکننده‌اش می‌پردازد.