شمارهٔ ۸۹ - ایضاً له کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
تا از این نام ازل برره دل دام نهد
ای بسا جان که سر اندر سر این نام نهاد
دام دلگیر بگسترد ز بسم الله و پس
دانۀ نقطهّ با در پس آن دام نهاد
از رحیمیّ وز رحمانی آغاز گرفت
تا دل سوخته دل بر طمع خام نهاد
تا درین نام شود هر دو جهان مستغرق
لاجرم اوّل نام از الف و لام نهاد
مایۀ رامش و آرامش جانست این نام
که درو از پی دل مایۀ ارام نهاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف نامی الهی می‌پردازد که اساس وجود و معنای جهان است. شاعر می‌گوید این نام در ابتدا وجود داشته و جان‌ها را به خود جلب کرده است. همچنین اشاره می‌کند که این نام از رحمت و حکمت الهی سرچشمه می‌گیرد و به عنوان منبع آرامش و خوشحالی برای دل‌ها عمل می‌کند. از این رو، هر دو جهان تحت تأثیر این نام قرار دارند و در آن جستجو برای آرامش و معناست.