شمارهٔ ۱۲۲ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
سودازدگان عشق را همدم اوست
پیش دل من خاک یکی جرعه بهست
از چرخ که کاسۀ سر عالم اوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به عمق احساسات عاشقانه و وابستگی به معشوق اشاره دارد. گوینده از دل‌ریش و زخم‌های عشقی خود می‌گوید و معشوق را مرهم دردهایش می‌داند. همچنین، او معتقد است که معشوق برای عاشقانی که در جستجوی عشق هستند، هم‌نشینی و یاری می‌شود. در نهایت، اشاره به این دارد که دل او همانند خاکی است که مقداری از عشق را در خود دارد و این عشق از چرخ گردون سرچشمه می‌گیرد.